Werkgroep Zorg bij symposium NVVE

Zaterdag 7 februari waren Esther en Laura (werkgroep Zorg, JS) aanwezig bij het symposium van de NVVE jongeren: ‘Jongeren en het zelfgekozen levenseinde’. De NVVE is de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie / levenseinde. Lees hieronder hoe Esther en Laura dat hebben ervaren!

Tijdens dit symposium spraken jongeren over verschillende vraagstukken rondom jongeren en het zelfgekozen levenseinde. Euthanasie en jongeren is geen vanzelfsprekende combinatie. Mensen schrikken wanneer een jongere (volgens de NVVE ben je ‘een jongere’ tot een leeftijd van veertig jaar) over euthanasie begint. De NVVE jongeren willen dit taboe aanpakken.

Eugene Sutorius, advocaat en hoogleraar Strafrechtwetenschap (UvA) gaf een inleiding in de euthanasiewet. Euthanasie is het actief beëindigen van een leven door een ander. Levensbeëindiging op verzoek is in Nederland strafbaar, tenzij een arts zich houdt aan zorgvuldigheidseisen (transparantie, toetsbaarheid, zorgvuldigheid) die in de wet zijn opgenomen. Euthanasie kan alleen worden uitgevoerd door een arts, als er sprake is van uitzichtloos en ondraaglijk lijden – en de patiënt een vrijwillig en weloverwogen verzoek heeft gedaan. Het ‘ondraaglijk lijden’, is het lijden dat door de patiënt wordt ervaren. Dit wordt niet door de arts bepaalt. Het ‘uitzichtloos lijden’, wordt door de arts bepaalt en niet door de patiënt. Dit gaat om het feit of er nog alternatieven zijn. Tenslotte moet er ten minste één andere, onafhankelijke arts tot die conclusie zijn gekomen.

 

 

Interessant is het feit dat in ons land euthanasie in de medische wereld is getrokken. Sutorius stelde de vraag of een arts wel betrokken moet zijn bij euthanasie. Heeft een patiënt geen of in mindere mate zelfbeschikkingsrecht? Hoe ver gaat de vrijheid tot zelfbeschikking? Volgens artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, heeft men recht op eerbiediging van privé-, familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie. Kan dit er op wijzen dat de mens zelfbeschikkingsrecht heeft, en het ook mogelijk moet zijn dat er euthanasie plaatsvindt zonder dat een arts bij wordt betrokken? Sutorius gaf ook een waarschuwing: de euthanasiewet is alleen hanteerbaar in combinatie met een sociaal zorgstelsel. Euthanasie mag nooit een worden gezien als oplossing omdat andere behandelopties niet betaalbaar zijn.

Na deze inleiding vertelde huisarts Marianne Dees over euthanasie in de praktijk. De vraag die ze vanuit de NVVE had meegekregen vond ze echter niet makkelijk te beantwoorden: speelt het mee in een verzoek tot een voortijding levenseinde dat je te maken hebt met een jongere? Ondanks dat Dees Consultatie bij Euthanasie in Nederland (SCEN)-arts is, en erg ervaren op het gebied van euthanasie, wist ze hier niet meteen een antwoord op. Na een kleine rondvraag bij collega’s kwam ze tot de conclusie dat leeftijd geen rol speelt. Wel gaf zij aan dat het haar meer doet als het om een jongere gaat.

Daarna volgde een verhaal van een jongere die gedwongen is om over haar levenseinde na te denken. Zij deelde haar verhaal en keuzes en vertelde dat ze koos voor het leven. Een leven dat misschien korter zou zijn, maar volgens haar een leven met meer kwaliteit.

Hoe denkt de JS over het zelfgekozen levenseinde?

Na de pauze was het tijd voor discussie. De JS gaf haar mening over de stelling ‘Als de laatstewilpil er komt, moet deze ook beschikbaar zijn voor jongeren (vanaf 18 jaar)’.

Volgens de JS betekent het woord ‘euthanasie’ niet voor niets in het Grieks ‘goede dood’. Een goede, milde of – genadedood, verwijst naar de handelingen die sterven zonder veel lijden mogelijk maken. De JS is hier vóór. Wij vinden zelfbeschikking en een waardig levenseinde belangrijke waarden.

Bij deze discussie kwamen meerdere aspecten en vraagstukken naar boven. Als JS vinden we een menswaardig levenseinde net zo belangrijk als een menswaardig leven. Er mag daarom volgens ons niet gediscrimineerd worden op basis van leeftijd wanneer er een laatstewilpil komt. De JOVD was het hier gedeeltelijk mee eens. Wat hen betreft kan de huidige wetgeving omtrent medicijnen worden aangehouden en mogen jongeren van 17 jaar zo’n pil krijgen. Niet elke partij was het hier mee eens. De SGJP gaf aan ieder leven waardig te vinden en vond het niet aan ons om daar een einde aan te maken in welke vorm dan ook. De CDJA vond dat deze mening geaccepteerd moet worden. Tenslotte accepteert de SGJP nu eenmaal ook de huidige euthanasiewet. Ook heerste de angst bij het CDJA dat jongeren impulsief zijn en bij kleine tegenslagen sneller naar zo’n pil grijpen. De JS denkt hier anders over. Het is ook mogelijk dat mensen langer doorgaan met het leven, omdat het idee hen op de been houdt dat zij een pil kunnen krijgen wanneer zij dat nodig achten. Een eventuele drempel die er nu is kan verlaagd worden doordat het bespreekbaar is geworden. Een gesprek met een huisarts zou sneller gevoerd worden, wat bijvoorbeeld kan leiden tot een hulptraject. Dit kan de mogelijke aanwezige impulsiviteit wegnemen. Een oplossing waar je zelf niet zo snel over na zou denken als het je allemaal teveel wordt, maar die je aangereikt zou kunnen worden als er te praten valt over het nemen van zo’n pil. Het wordt dan mogelijk een onzichtbare groep zichtbaar te maken en op een humane manier te helpen door hen een menswaardig einde te bieden of hulp in iedere andere vorm. Iemand uit het publiek haakte hierop in en zei dat er misschien wel een kliniek voor zou kunnen komen met gespecialiseerd personeel.

De vraag of er een taboe heerst op een vrijwillig levenseinde onder jongeren gaf onrust in de zaal. Niemand vond het een probleem openlijk over dit onderwerp te praten, maar alleen in deze zaal. Buiten de vertrouwde omgeving van gelijkgestemden begonnen meer issues een rol te spelen. Hoe vertel je bijvoorbeeld op  je nieuwe werk dat je naar een symposium gaat van het NVVE? Hoe snijd je het onderwerp aan? Het was lastig een antwoord te vinden op hoe dit taboe te doorbreken.

Is het zo dat wij – omdat wij euthanasie hebben gemedicaliseerd en de manier waarop wij sterven is veranderd – niet meer kunnen sterven? We verlengen het lijden, behandelen ziektes en leven langer. Zijn we daarom vergeten hoe we moeten sterven? Zou er niet meer nadruk moeten liggen om ‘leren te sterven’ ook als je nog jong bent? Zoals Eugene Sutorius zei tijdens dit symposium: ‘door te sterven geef je reliëf aan het leven’. Hoort het sterven niet bij het leven? Misschien moeten we daar dan ook meer over praten tijdens het leven..

Meer informatie ook op www.nvve.nl.

Ben je het hier mee eens? Of juist helemaal niet? Geef je mening!

Categorieën: Zorg

Op de hoogte blijven van de JS?

Schrijf je in en ontvang onze nieuwsbrief waarin we je op de hoogte houden van onze politieke acties en activiteiten.



Jonge Socialisten in de PvdA