Vrouwendeoderant

Judith schreef voor het Congres een blogje over feminisme.

Facebookbanner 1 kopie

Vanaf je geboortekaartje waarop je geslacht groots wordt aangekondigd, vaak bijpassend in het roze of juist blauw, doet het er al toe of je een jongen of een meisje bent. Ook in het vervolg van je leven wil iedereen graag weten of je man of vrouw bent. Mocht dat niet meteen aan je te zien zijn, roept dat vragen op. (Vragen die vooral achter iemands rug om gesteld worden, want direct vragen of iemand een man of vrouw is, is vreemd genoeg dan wel weer taboe.) Niet alleen is er aparte mannenkleding, maar ook mannendouchegel en bier voor ‘echte mannen’. Op eindeloos veel formulieren moet je aankruisen of je man of vrouw bent. Bij sommige modernere instellingen kan je ook aanvinken niet in het hokje man of vrouw te passen, maar dan nog is de vraag naar je geslacht wel gesteld. En waarom eigenlijk? Op maar heel weinig gebieden is het echt relevant is of je man of vrouw bent. Toch hechten we als samenleving ontzettend veel waarde aan deze twee categorieën.

Lekker veilig en overzichtelijk die hokjes, maar toch zijn er ook grote nadelen. Allereerst zijn er natuurlijk mensen die zich niet als man of vrouw identificeren en dus buiten deze twee categorieën vallen, of juist in beide. Maar dat is lang niet het enige nadeel. Aan beide hokjes kleven er ook allerlei vooroordelen. De vrouw is lief en zorgzaam, de man is stoer en sterk. Een vrouw met een grote bek of een emotionele man worden daardoor minder snel geaccepteerd. Wanneer je als jongen aan dansles of paardrijden doet, moet je sterk in je schoenen staan. Als vrouw in de top van het bedrijfsleven ook. De hokjes beperken niet alleen onze gedachten, maar ook onze mogelijkheden. En daardoor versterken de hokjes zichzelf weer.

Precies daarom zou ik mezelf niet snel een feminist noemen. Binnen het feminisme wordt er aandacht besteed aan de relatie tussen mannen en vrouwen. Sommige feministische stromingen vinden dat mannen en vrouwen een gelijke behandeling moeten krijgen, andere stromingen vinden juist dat er een speciale vrouwelijke aanpak moet komen voor vrouwen, maar alle stromingen leggen de nadruk op de categorieën man en vrouw. Daardoor wordt het lastiger om geen belang te hechten aan iemands geslacht.

Toch is er ook een andere kant. Zo zijn er momenteel veel minder vrouwen met topfuncties en krijgen vrouwen minder betaald. Ik ben ervan overtuigd dat in een samenleving waarin het onderscheid tussen mannen en vrouwen niet van belang is, die ongelijkheid ook afwezig zal zijn. Maar alleen dat besef levert nog geen verandering op. En dan heb ik het nog niet eens over sommige situaties in andere landen, waarbij mannen vrouwen misbruiken of vrouwen vrijwel geen rechten hebben. Dan kan ik wel leuk vanaf de zijlijn roepen dat het er niet toe doet dat je man of vrouw bent, maar dat is egoïstisch, dom en nutteloos.

Wanneer er grote ongelijkheid is tussen mannen en vrouwen, moet er opgetreden worden. Het benoemen van categorieën is daarbij bijna onvermijdelijk.  Ik hoop alleen dat het een fase is waar we doorheen kunnen komen. Dat er uiteindelijk een tijd komt waarin er niet meer voor vrouwen- of mannenrechten gestreden hoeft te worden. Een tijd waarin we mensen niet meer zo snel man of vrouw noemen, maar gewoon mens. En dat we dan kunnen lachen om van die ouderwetse blauwe geboortekaartjes en het feit dat er vroeger aparte vrouwendeodorant werd verkocht.

Categorieën: Blog

Op de hoogte blijven van de JS?

Schrijf je in en ontvang onze maandelijkse nieuwsbrief waarin we je op de hoogte houden van onze politieke acties en activiteiten.

 


Jonge Socialisten in de PvdA