Met de JS naar Tunesië

Eind juni ben ik namens de Jonge Socialisten meegegaan op een politieke reis naar het post-revolutionaire Tunesië.

arabische-lente[1]

Eind juni ben ik namens de Jonge Socialisten meegegaan op een politieke reis naar het post-revolutionaire Tunesië.

Deze reis, waar afgevaardigden van verschillende PJO’s aan deelnamen, was een initiatief van het Nederlands Instituut voor Meerpartijen Democratie (NIMD). Het NIMD heeft deze reis georganiseerd samen met haar partnerorganisatie CEMI. Het NIMD is een organisatie die jonge democratieën, zoals Tunesië,  hulp biedt bij het opbouwen van een volwaardige meerpartijendemocratie. Hieronder staat een kort reisverslag van deze inspirerende reis.Op woensdag 26 juni 2013 kwam ik aan in Tunis, de hoofdstad van Tunesië. Omdat het programma van de reis pas de volgende dag zou beginnen, was er die dag tijd om samen met de andere PJO-leden Tunis te verkennen. We maakten een rondje door de Medina (oude stadscentrum) en gingen daarna wat eten. Na ’s avonds nog wat gedronken te hebben in de bar van het hotel ging iedereen slapen, want we hadden een drukke dag voor de boeg.

De volgende dag stonden er ontmoetingen met vijf verschillende partijen en een bezoek aan het parlement op het programma. Even voor de beeldvorming: Tunesië heeft maar liefst 150 politieke partijen waarvan er ongeveer 30 één of meerdere zetels in het parlement hebben. Het politieke landschap in Tunesië is dus behoorlijk versplinterd, waardoor de meeste partijen in het parlement ook maar enkele zetels hebben. De gematigd-islamistische Ennahda-partij is met 89 van de 217 zetels veruit de grootste partij. De partijen die wij hebben bezocht zijn Nidaa Tounes, Ennahda, Al Jouhmouhri, L’Initiative, en l’Alliance Démocratique. Bij alle partijen werden we hartelijk en gastvrij ontvangen, soms kregen we zelfs cadeaus. De partijen vertelden ons over de geschiedenis van hun partij en hun standpunten. De meeste partijen zijn pas na de revolutie van 2011 opgericht. Sommigen bestonden echter, al dan niet clandestien, al onder het oude regime van Ben Ali. Een actueel onderwerp dat bij alle partijen ter sprake kwam was een wetsvoorstel, ingediend door Ennahda, om alle mensen die een rol vervulden binnen het oude dictatoriale regime in Tunesië hun kiesrecht te ontnemen. Er zou dezelfde dag in het parlement over dat wetsvoorstel worden gesproken. Behalve Ennahda zelf waren alle partijen die wij hebben gesproken fel tegenstander van deze wet, omdat het volgens hun teveel mensen raakt en zo de democratie in gevaar brengt. Toen wij in het parlement aankwamen werd daar op dat moment ook fel gedebatteerd over dit wetsvoorstel. Helaas gebeurde dat in het Arabisch waardoor we er weinig van begrepen, maar desalniettemin was duidelijk te merken dat het een heel controversieel onderwerp is. Ook op de gang buiten het parlement, die vol stond met actievoerders en journalisten, liepen de emoties hoog op. Een parlementariër kwam naar ons toe en verontschuldigde zich: “Sorry, it’s not always like this”.

Vrijdag gingen we per bus naar Hammamet, om daar een lezing aan de Tunisian School of Politics (die ook vlak na de revolutie is opgericht) over interne democratie bij politieke partijen bij te wonen. Een enthousiaste Poolse docent gaf een boeiende presentatie over dit voor een jonge democratie als Tunesië essentiële onderwerp. Daarna mochten we, samen met de studenten van de TSoP, aan de slag met  verschillende groepsopdrachten. Ik werd ingedeeld in een groep die een plan moest schrijven om de vrouwenparticipatie binnen de partij te stimuleren. Ondanks de taalbarrière, die we dankzij de tolken en mijn middelbare school-Frans wisten te doorbreken, kwam er in korte tijd een aardig plan uit.

’s Avonds zijn we nog even met zijn allen de zee ingedoken, en daarna met Zied, onze Tunesische begeleider, het nachtleven van Hammamet. Uiteindelijk kwamen we terecht op het terras van een theehuis, waar we onder het genot van een glas muntthee met Zieds vrienden (allemaal leden van de communistische partij, bleek achteraf) de politieke situaties in Tunesië en Nederland bespraken. Wederom kwamen mijn Frans lessen van de afgelopen vijf jaar goed van pas.

Zaterdagochtend werd ik gewekt door flinke buikkramp: Ik was ziek. Omdat ik me steeds beroerder voelde besloot Toine, mijn kamergenoot van de JOVD, samen met Zied op zoek te gaan naar een apotheek om medicijnen voor me te halen. Na een lange zoektocht door Hammamet kwam hij terug met wat pilletjes, die gelukkig hielpen. Voor een liberaal was Toine dus behoorlijk sociaal ;-). ’s Middags gingen we terug naar Tunis, voor een bezoek aan de communistische Arbeiders Partij en een afsluitend diner met de mensen die we op onze reis hadden ontmoet. De communisten bleken helemaal niet zo communistisch. Zo stond er in hun partijkrant naast 19e-eeuws lijkende propagandaplaatjes ook gewoon reclame voor frisdrank. Ze waren ook geen tegenstanders van de vrijemarkteconomie, maar wilden gewoon meer sociale zekerheid, omdat daar in Tunesië eigenlijk nog geen sprake van is.

’s Avonds gingen we uitgebreid dineren met de mensen van de verschillende partijen die we hadden ontmoet. Helaas moest ik door mij buigriep veel van het heerlijke eten aan me voorbij laten gaan. Ook hier kregen we weer geschenken, waaronder een mooi boek over de geschiedenis van Tunesië. Na van iedereen afscheid genomen te hebben gingen we terug naar het hotel, om de volgende ochtend weer terug te vliegen naar Brussel.

Ik heb een prachtige reis gemaakt naar Tunesië, een democratie die volop in ontwikkeling is. Ik heb veel inspirerende mensen ontmoet, mensen die met gevaar voor eigen leven hebben moeten vechten voor hun recht op vrijheid van meningsuiting en politieke deelname. Zij verdienen mijn diepste respect hiervoor. Ook wil ik Zied en Maaike bedanken voor de organisatie van de reis, en Karen, Tim, Janine, Matthijs, Annick, Jan Willem, Mark en Toine voor het aangename gezelschap. Ten slotte wil ik de JS, en met name Robert, bedanken voor hun aandeel in de voorbereiding van de reis. Ik ben ontzettend blij dat ik de kans heb gekregen om deze waardevolle ervaring op te doen.

Categorieën: Internationale Politiek

Jonge Socialisten in de PvdA